ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΚΟΒΟΣΤΗ

ΓΛΑΥΚΩΨ

ΨΙΘΥΡΟΙ ΓΙΑ ΝΕΚΡΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ

==================================================

ΑΔΙΚΕΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΔΙΚΕΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΙΣ ΑΔΙΚΙΕΣ

===================================

ΜΕΤΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ

ΑΠΟ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 47 ΑΡΓΑ ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΕΡΑ

ΣΕ 30 ΗΜΕΡΕΣ ΩΣ ΤΕΛΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΣΑΝ ΔΙΠΛΑ ΣΤα ΚΑΦΕ spiral & ΠΩΛΕΙΤΑΙ

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΧΩΡΟ ΌΠΩΣ ΑΛΛΆΖΟΥΝ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΛΟΓΩ ΑΣΥΝΕΝΟΗΣΙΑΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΟΝΤΩΣ ΑΓΑΠΑΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΘΕΣ ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΜΙΣΑΔΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΌΨΥΧΟΥΣ

=========================

ΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΣΕ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙΣ ΜΑΛΑΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

Γλαυκωψ Οκτωβριος 2011 Αθηνα

===========================

ΚΕΧΑΟΘΕΙΟΝ

-ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ-

(Να νοώ απεραντο τοπίο για τους έρωτες

που έγιναν άνθη της νύχτας)

2010 - 2011

Μοιράσθηκαν όλα. Μικρές άφαντες πτυχές κυματίζουσες στα βάθη των ψυχών που έχασαν και ψαχουλεύουν να κερδίσουν ξανά την δροσιά μερικών εικόνων. Ο έρωτας είναι πάγοι δροσεροί και νιφάδες τα κύτταρα παρμένα από τους ανέμους. Λέγεται ότι κάπου στα κύματα των ήχων που κινούνται ανάμεσα στις νιφάδες είναι αισθήσεις αμέτρητες σαν αυτές.
Κοίταξα τα λευκά μάτια ενός αγριεμένου φτερωτού και ζήτησα να γίνω σαν αυτό για να ψάξω από ψηλά, να δώ τα μαύρα μαλλιά ενός λεπτοφτιαγμένου θηλυκού να κυματίζουν φωτισμένα από την αργυρή σελήνη που δεν έχασε την αξία της. Πάντα βλέπουμε αμυδρά στο χώμα της ζωγραφισμένο ελάφι. Γύρω της τα αστέρια σαν σημεία ρυθμών αρχαίων που οι μορφωμένοι και επιστήμονες δεν νοιώθουν την αξία τους. Βλέπουν μόνο λάμψεις και φωτεινά σημεία αλλά δεν ανακάλυψαν ως σήμερα ούτε θα ανακαλύψουν το λόγο που χρειάζονται όλα αυτά εκεί και εδώ. Δεν ανακάλυψαν την λογική που δημιουργεί. Καμία θρησκεία τους δεν φανέρωσε γιατί τα δάκρυα είναι αλμυρά και το νερό που πίνουμε ελαφρύ και όχι γλυκό όπως λένε. Ποτέ δεν ήπια γλυκό νερό παρα μόνο όταν ελευθερώνω μέσα του μέλι.
Μήπως όλα αυτά δεν είναι άλλο από ερωτισμός και απέραντη δημιουργική ηδονή μιάς και όλα μοιράζουν γύρω μας γόνιμες γλυκιές ουσίες συνεχώς και αυτή είναι η μόνη τους αρχαία συμφωνία, να ηδονίζονται όλα αλληλοχαϊδευόμενα στον απέραντο χώρο μοιράζοντας αισθήσεις και λόγους που δεν φαίνονται και καμία συμβατική γλώσσα ή διάλεκτος ή ό,τι άλλο μπορεί να περιγράψει. μήπως όλα αυτά γίνονται μόνο με πράξεις και κινήσεις που δονούν όλα τα άλλα και αυτή η δόνηση είναι χάδι ηδονή και δημιουργία. έτσι μου φαίνονται όλα πιο λογικά, αντιθέτως η δική τους συμβατική λογική μου φαίνεται στείρα άγονη και ανερωτική.

Το άγνωστο όνειρο το αφανές
μοίρασε ψυχή ανθών
νυχτερινή -ναι αόρατη- αεράτη
σαν σκέψεις γαλάζιες τ’ουρανού
σαν μνήμες της Γης
δροσιά εις τα χέρια γλυκιά
φως λεπιδόμορφο εις τα φύλλα
τα βαθυχλοόχροα
-αυτών οι αντανακλάσεις
ζωγράφισαν όψη είς τα νεφελώματα
αμυδρή -μετάξι δροσοσταλίδων.
Αγωνιζόμενος κράτησα -γερά-
τις πράξεις των χειλιών του σώματός ‘σου
εις την παλάμη θερμές
ανοιξιάτικες κινήσεις αυτές
των ροδόχρωμων χαμογελαστών τους
νοημάτων.
Ένωσα τις παλάμες των χεριών και καθώς
έπεφταν οι σταγόνες -η βροχή-
τιναζόντουσαν και έφτιαχναν
διαφανές σφαιρικό
δωμάτιο για τις σκέψεις μας
και με τον πρωινό ήλιο ανά τελώντας
θα εξατμιστούν για να γίνουν
την ερχόμενη νύχτα
δροσιά που γεννά τ’αρώματα των ανθών.
Αυτήν που θα χαϊδέψω
πριν τα λεπτά σου στήθη αγγίξω
για να αισθανθώ φιλώντας αυτά
την απεραντοσύνη του έρωτα και ηδονή
-γλυκύτητα-
των περασμένων νυχτερινών ορμών
όταν θα είσαι όταν δεν ήσουν
όταν δεν θα είσαι
και δεν θα μπορώ να αισθανθώ μίσος
έχθρα όταν δεν θα ‘σέ βλέπω
όταν δεν εσ’ έβλεπα
χανόμουν εις τις σκιές
για να μπορώ να βλέπω καθαρά
το φως της σελήνης πάνω σου.
Μεθυστικό άρωμα της νύχτας
αγαπημένο μοίρασα αιθέριο
και λαμπερή υάλινη αφή
μητέρα των υγρών ιερών ζωηφόρων σκέψεων.
Δύναμη αγάπης των φτερωτών με τους ανέμους.
Ερωτικές σκέψεις
σαν απέραντης νοημοσύνης ελευθερία
μοιραζόμενη προς κάθε γινόμενο.

Σαν ήρεμα νερά η όψη σου
εις τα όνειρα αφημένη
να χαϊδεύεται εις τα χέρια
ερεθισμένη ηδονική
φιλημένη από φτερών
παιχνίδια.

Άρα γε γνώρισα έρωτα
τέτοιο μεγαλείο ψυχής
πέρ’ από τα όποια όρια να δίνεται
να γίνεται αέρας της ψυχής
να γίνεται δροσερό ύδωρ ζωηφόρο.
Για να μάθω αφέθηκα
γύρω από όρη εις λευκές κορυφές
κυανόλευκος κρύσταλλος
σαν ψυχρό καθαρό χάδι
για νά’μαι αίμα ανθών
και δροσιά φτερωτών
για νά’μαι οι πρώτες θερμές ακτίνες φωτός
για νά’μαι ουτ’ένα αλλά όλα
όχι εγωιστής αλλά δώρο.

Πέρ’ από κάθε αίσθηση και αισθητά
όταν όλες μαζί φανερώνουν
την αληθινή φύση των όψεων.
Ερωτισμός ως τόπος
παντού και οπουδήποτε
άναρχος και ανοριακός
πέρ’ από αρχή και τέλος

Όλα όπως τα αισθάνομαι γίνονται
ή είναι φαντασιώσεις λανθάνουσες.

Απέραντο ωραίο και ευδιάθετο
το μοίρασμα των σκέψεων
με την βροχή
καθώς τα νεφών σχήματα
παρμένα από ανέμους
γίνονται έν έργεια
δύναμη και ζωή.

Σαν μεταξένιες διάφανες σκέψεις
όταν ‘σέ αγγίζω
φανερώνεται ηδονή αφής
καθαρή σαν λεπτή ήρεμη βροχή.

Το ωραίο αρμονικό
θαυμάσιο και ανέμμελλο*
μοιράζεται λεπτό αείνεο
αγαθό και γόνιμο
ωσάν άνοιξη θαρραλέα
πολύμορφη ποικιλόχρωη απέραντη
ευρηματική
όπως όλες οι ερωτικές φαντασιώσεις
αγαπητή έλξη και ποιότητα
πάντα ανανεώσιμη από κάθε λεπτή ακτίνα
του αργυρού φωτός κάθε νύχτας
που η σοφία των σκιών
γίνεται έντονα παιχνίδια
σκέψη εσύ μόνη του έρωτα.

*αν εν μελλω = αν-έμμελλο από μέλλω

Για νά’ναι καθαρή η ψυχή
ερωτεύθηκα τα φυτά
που με αφήνουν να τα φροντίσω
όπως θέλω μιάς και μου λένε
τι είναι αυτό που θέλουν.
Έχουν τον τρόπο τους τον σιωπηλό
που λέει περισσότερα.

Ακαθόριστες όψεις, πολλές,
η μία φωτιζόμενη, αργυρή
ωραία και αρμονική
σαν εις τα χέρια αφημένη
χαϊδευόμενη.

Ακαθόριστες όψεις
ελαφριά απουσία φωτός
αργές κινήσεις εις τα φύλλα μοιραζόμενες
ψίθυροι -σαν από μοιρασμένων σωμάτων
ιδέες και σκέψεις-
η νεότητα του παντός γίνεται
μετά τον θάνατο και με αυτόν.
Έτσι και οι έρωτες
μοιράζονται μετά τον θάνατό τους.
Έτσι και αυτός, όπως ο προηγούμενος,
θέλω να θανατωθεί από την αμέτρητη ισχύ ‘του
για νά’ναι οι νέοι ισχυρότεροι
και λαμπεροί -περισσότερο-
όπως κάθε αυγή η νέα δροσιά
είναι -γίνεται- καθαρότερη
νέα και για τους άλλους
όσους είδαν τι το σώμα αυτό αισθάνεται.
Τι το σώμα αυτό δίνει
-αισθητά και αισθητηριακά,
αισθήσεις και αισθησιασμοί-

Άγνωστα ταξίδια των ψυχών
προς κάθε σημείο
και μετά από την λίμνη
όπου όλες οι ψυχές γίνονται εν
μέρη από πολλές άλλες
δίνονται εις νέο σώμα
για να μαθητέψουν
και να επιστρέψουν εις την μνήμη
με νέες γνώσεις.
Έτσι γίνεται
ή οι νεογέννητες ψυχές
διδάσκουν τα σώματα
που περιέχουν μέρη της λίμνης των ψυχών.
Είναι λήθη ή εμείς δεν γνωρίζουμε.

Πόσο πολύ χάθηκε ο έρωτας
και πόσο περισσότερο θα χαθεί.
Μοιράζεται και κρύβεται εις τις σκιές
εις τα κρυφά σημείο του τόπου.

ΤΑΕΡΙΝΑΣΟΥΧΕΡΙΑ
ΧΑΡΗΚΑΙΔΡΟΣΙΑΤΩΡΑΝΟΥ
ΠΟΙΟΤΗΤΕΣΓΑΛΑΖΟΛΕΥΚΟΥ
ΛΑΜΠΕΡΟΥΜΕΦΩΣΜΑΘΗΜΕΝΟ
ΑΥΤΟΠΟΥΕΙΝΕΝΤΑΡΙΘΜΟΥΜΕΛΟΣ
ΑΛΛΕΝΘΑΥΜΑΣΤΟ
ΑΠΛΕΡΓΗΜΑΤΟΠΟΙΟΜΗΤΕΦΥΣΗΣΘΕΑΣ
ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΔΕΝΟΙΔΕΘΑΥΜΑΕΑΥΤΗΣ

Τ’αέρινά‘σου χέρια
η χάρη και η δροσιά τ’ουρανού
οι ποιότητες του γαλαζόλευκου
του λαμπερού με φως μαθημένο
αυτό που ειν’ένα του αριθμού μέρος
αλλά μοναδικό και θαυμαστό
απλό δημιούργημα που ούτε
η φύση -η θεά που το έφτιαξε
δεν είδε το θαύμα της.

Ον έν απέραντο και ατελές
εις τα χέρια ‘μού εδώρισες αφημένο
μικρό πλάσμα εύθυμο μοιραζόμενο
σαν σταλίδες βροχής πάνω του σώματος
χορεύτριες γόνιμες των σκέψεων
ιδέες
αυτές που θα γίνουν νεότητα
σαν χαλαρωμένο φτερωτό
εις ήλιου πρωινό φως
φθινοπωρινό.
Σαν λεπτά χείλη δροσερά
νερά μετ’από ομίχλη
πάνω εις τα ζωηρά φύλλα των φυτών.
Πολλές φορές ζήτησα να μην πονηρευθώ
από τις άκυρες αιμοβόρες υποσχέσεις
αλλά για να γευθώ το σώμα αφέθηκα
και ναι μεν ηδονίστηκα
αλλά μετά προσπαθούσα ματαίως
να μαζέψω το ξεραμένο αίμα από το χώμα
πριν χαθεί
για να ανακάμψω, να σηκωθώ
σκάβοντας, ματώνοντας τα δάκτυλα.
Έτσι έχανα περισσότερο αίμα.
Όμως για να μην ξεραθώ
τρεφόμουν μόνο με γύρη και χυμούς
έτσι έγινα φίλος και εραστής των ανθών
τα όσα τώρα πιά με αγαπούν
και μου έμαθαν ότι ο έρωτας είναι δροσιά
και όχι φωτιά που ξεραίνει.

Άγνωστα φυτά μάζεψα
και μου χαρίζουν δροσιά και χρώματά
αυτά που ‘μοιάζουν με αγάπη και έρωτα
μοιραζόμενο χεόμενο περιγραφικό
που ψιθυρίζει μύθους για να ονειρεύομαι.

Αισθήσεις φορτισμένες
ηθελόμενες να μοιραστούν
και να ηδονιστούν
αλλά χάνονται, σκορπίζονται.

Μοιρασμένες αισθήσεις
ψάχνοντας τα θεωρήματα
των άλλων
έμαθα λέξεις πολλές
λέξεις που μπορούν να είναι όλα
όπως η λέξη όλα,
όπως η λέξη παν
ή η λέξη φύση
και οι λέξεις θεός,
ον, νους και πολλές άλλες.
Αλλά από αυτά ωθούμενος
χάθηκα, κρύφτηκα από τα θηλαστικά
που δεν έγιναν άνθρωποι.
Άνθρωπος, λέξη μεγάλη
που την γνωρίζουν όλοι όσοι
δεν είναι άνθρωποι
και την λένε για να δειχθούν
να αισθάνονται ότι κάποιοι είναι
όταν μιλάνε.

Ψάχνω, να ανακαλύψω θέλω
όσα γίνονται πέρ’ από την λήθη
που βλέπω γύρω
όσα γίνονται πέρ’από
τα ανόητα ονόματα των ημερών
των μηνών και όλες τις συμφωνημένες συμβάσεις.

Έτσι μετά από ανακαλύψεις πολλές,
μετά από αμέτρητες εικόνες
-περιγραφές της ζωής-
και της δύναμης αυτής
που βλέπουμε εις την φύση
-την ευφυΐα αυτής-
την απλή χαοτική αυτής αρμονία,
έμαθα, διδάχθηκα,
πως όλοι αυτοί οι ανόητοι
και χαμηλής νοημοσύνης
δίποδοι που δεν βλέπουν,
θα νικηθούν και η ζωή θα δεί τον δρόμο‘τής
όπως τον ηύρε πολλές φορές
πριν από αυτούς.
Τα χέρια τους δεν μπορούν
να φθάσουν την τελειότητα.

Ό,τι δεν μπόρεσα να δώ
ν’αγγίξω
φαντάσθηκα αισθάνθηκα
φιλαπτικός το μοίρασμά του εις την ψυχή
φιλοπτικός από το δικό μου μέρος εαυτή.
προ το όλο, το εν μέγεθος εαυτής
αισθάνθηκα -εννόησα-
το πέρασμα από το ένα σώμα
και την συλλογή εαυτής
από τα μοιρασμένα δώρα
εις τον τόπο
και εις τις πολλές έννοιες
του ενός νού
του εαυτού ερωτισμού
και της γινόμενης πλάσης.
και έτσι ερωτευμένος συνεχώς
μοιράζω ό,τι εννόησα
προς κάθε ζωή που βλέπω.

Ψηλά από τον λόφο
οι σκέψεις χάνονται
προς την θάλασσα
και ήταν ο έρωτας αιτία
και σήμερα μετά’πό χρόνια
-έτσι μετρούν οι άνθρωποι-
εσύ δεν υπάρχεις πιά
ούτε είσαι αυτή που θα ήθελα,
έμεινε μόνο, ισχυρό, ό,τι αισθανόμουν
αυτό που δεν θέλησα ποτέ
να δωρίσω σε άλλη
ούτε πάλι προς εσένα
για τί ό,τι αισθητό
έγινε όλο δικό μου
έτσι ώστε αχάριστο μένει
και για τί δεν χαριστό είναι
για τί δεν θέλησα να γίνει πάλι
θερμές νύχτες του χειμώνα
και δροσερές του καλοκαιριού
για τι έμεινε σαν νάρκισσος
ερωτευμένος με τον έρωτα
ενθυμούμενος
την ένταση, τις κορυφές
και κάτι άλλο, ή πολλά
απερίγραπτα
σαν πλάσματα των νερών
που μοιάζει να πετά
όπως τα φτερωτά
αλλά με μικρά σαν παιδικά φτερά,
πλησιάζοντας με τα χείλη του
τα χείλη του βυθού
που φιλούν τον αέρα
για να τον αγγίξει
και με τα δικά του.

Θέλεις να σου πω κάτι που θέλεις ν’ακούσεις ή θέλεις να σου πω κάτι για να εξελιχθείς.

Έμαθαν γράμματα τα θηλαστικά και έγιναν ακαδημαϊκοί ανέραστοι για να αρνηθούν την ύπαρξη του έρωτα και να λένε πως δεν υπάρχει. Αλλά αυτή τους η άρνηση σημαίνει ότι υπήρξε και πληγώθηκαν. και μετά όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.

Και άν φθάσω κοντά στην στιγμή που θα αφήσω το σώμα αυτό και αν δεν δώ ξανά μάτια να με ζητούν να αγγίξω με το μέτωπο την κνήμη να σεβαστώ και να χαϊδεύψω σώμα δροσερό που διώχνει δίψες σβήνοντας κάθε άλλη όψη αφήνοντας μόνο την μία αγαπημένη σαν γλυπτό νεφέλωμα εις ουρανό γαλάζιο δημιουργημένο για να ερωτεύομαι κάτω από αυτόν προστατεύοντάς ‘μέ και την αγαπημένη και όλα όσα πλάθονται γύρω αόρατα και ορατά από αισθήσεις και αισθητά τα οποία δέχονται την δυνατή αυτή σιωπηλή ερωτισμού και ηδονής αισθητική την ιερή και ατέρμονη πέρα από κάθε μέτρο χαοτική και γαλαζόπυρη ανοριακή και πειραματιζόμενη με κάθε τι του όλου γύρω που πυκνώθηκε εις σώμα για να μεταφράζει και να αισθάνεται την ευφυΐα αθανασίας της ζωής ξεχνώντας φόβους ανόητων έτσι γίνεται συνεχώς και δεν μπορώ όσο και αν όλοι αυτοί δολοπλοκούν και αρνούνται το μεγαλείο αυτής του έρωτα αισθητικής και αρμονίας.

Δεν είδα πρόσωπο θηλυκού να χάνεται
πάνω στα χέρια ελαφρύ μεταξένιο
αλλά ο ερωτισμός και οι ελαφριές κινήσεις
είναι γνωστές χαραγμένες με την δροσιά τους
στα βάθη.
Δεν λέω όπως οι μοιρολάτρες ότι χάθηκε ο έρωτας επειδή δεν τον έχω
λέω πως εγώ τον έχασα ή δεν τον βρήκα
και αν δεν με πλησιάσει θηλυκό για να ερωτευθώ

τότε μπορώ να αισθάνομαι τα ερωτικά
αρώματα των λουλουδιών της άνοιξης
αυτά που ξυπνούν και τους δικούς μας έρωτες
και αισθητική ελευθερίας αληθινή
και όταν όλα γύρω σαπίζονται
και γύρω πτώματα θρέφουν την γή
η αργυρώ σελήνη και τα νυχτολούλουδα
καλύπτουν το σώμα
σαν μετάξι αέρινων νημάτων
και αφήνω τους ξεραμένους ανέραστους
μοιρολάτρες και αρνητές του νοητού.




...συνεχίζεται...

2010 - 2011